Kukbuk
Kukbuk

Tempeh – fermentowana żywność dla ciekawych świata

Dodaj do 'Przeczytaj później'

Może być smażony, grillowany lub duszony w sosie, a także używany jako bezmięsny dodatek do zup. Dobry do przekąsek, sałatek i na kanapki.

Tekst: Dorota Jaworska

Zdjęcie: Maciek Niemojewski


Stylizacja: Agata Jankowska

Opublikowano: 15 Maja 2019
Ten artykuł przeczytasz w mniej niż 3 minuty!

Tempeh (czyt. tem-pay albo tempé) to fermentowany produkt z soi przeobrażonej pod wpływem ciepła przez kultury bakterii (Rhizopus oligosporus).

Liczne źródła podają, że tempeh pochodzi z Indonezji, a jego stolicą jest Jawa. Pierwsze wzmianki o tym produkcie pochodzą z księgi „Serat Centini” z 1815 roku – w rozdziale „Cebula i fermentowany tempeh” znajdują się informacje o produktach spożywczych, daniach i tradycjach kulinarnych dawnej Indonezji.

W każdej wiosce znajdował się Tempeh House, a do wytwarzania tempehu zatrudniony był Tempeh Master, na którego wynagrodzenie składali się wszyscy mieszkańcy. Zadaniem Mistrza Tempehu było dbanie, aby w wiosce nigdy nie zabrakło świeżego tempehu. Codziennie przygotowywał kolejne porcje soi do fermentacji, zaopatrywał każdą chatę w zwinięte liście bananowca chroniące dojrzały, sfermentowany, gotowy do jedzenia tempeh.

Tempeh - zamiennik mięsa

Dziś tempeh jest tradycyjnym składnikiem kuchni indonezyjskiej, obecnym w wielu daniach, czym dodatkowo tłumaczy się indonezyjskie pochodzenie tego produktu.
Jednak w latach 70. XX wieku pewien podróżnik i etnograf ogłosił, że podczas wędrówki przez Chiny, Japonię i Wietnam odnalazł w ustnych przekazach i tradycyjnych przepisach wzmianki o korzeniach tempehu sięgających nawet 2 tysięcy lat wstecz. Uczony znalazł przekazy opisujące fermentację nasion oleistych (soi, łubinu, fasoli, ale też orzeszków ziemnych czy orzechów kokosowych) rosnących w różnych mikrokulturach, nie tylko tych znanych z Indonezji.
Indonezja nie jest dziś jedynym krajem, w którym można zjeść tempeh. Jest on produkowany w wielu miejscach na świecie, także w Europie czy w Polsce. Wytwórnie tempehu to z reguły niewielkie manufaktury, w których wytwarza się go podobnie jak w Indonezji. Różnica polega na sposobach zapewniania właściwej temperatury podczas fermentacji. W Indonezji tempeh rośnie w temperaturze otoczenia, w Europie konieczne jest użycie inkubatorów utrzymujących stałą temperaturę 30-35 stopni.

Tempeh to produkt fermentowany, a więc łatwo przyswajalny. Dzięki działaniu enzymów ziarna są lekkostrawne, nie obciążają układu pokarmowego. Tempeh sojowy zawiera aż 19,5% białka (dla porównania tradycyjny hamburger ma go 17,9%, a kurczak – 21%).

Tempeh to produkt fermentowany, a więc łatwo przyswajalny. Dzięki działaniu enzymów ziarna są lekkostrawne, nie obciążają układu pokarmowego, a zawarte w nich składniki odżywcze (białko, aminokwasy, nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy, minerały) mogą być łatwo i w pełni przyswajane. Tempeh sojowy zawiera aż 19,5% białka (dla porównania tradycyjny hamburger ma go 17,9%, a kurczak – 21%).

Dobrze sprawdza się w wielu daniach w tradycyjnej kuchni azjatyckiej oraz jako zamiennik mięsa. Może być smażony, grillowany lub duszony w sosie, a także używany jako bezmięsny dodatek do zup czy – w formie „mielonej” (pokruszonej w palcach) – składnik farszu. Dobry do przekąsek, sałatek i na kanapki.

 

Wypróbujcie przepis na Tempeh goreng (czyli tempeh smażony)

W zawsze głodnym KUKBUK-u mamy niepohamowany apetyt na życie. Codziennie mieszamy w redakcyjnych garnkach. Kroimy teksty, sklejamy apetyczne wątki. Zanurzamy się w kulturze i smakujemy codzienność. Przysiądźcie się do wspólnego stołu i poczujcie, że w kolektywie siła!