Różowe wino: także dla chłopaków!

Róż do wszystkiego!

Na szczęście ostatnio do głosu doszli sommelierzy, którzy cenią rosé za jego wszechstronność. Różowe wina pasują bowiem do znacznie większego spektrum dań niż np. większość win czerwonych.

Owszem, różowe wina wydają się być wprost stworzone na aperitif w upalny letni dzień. Ale to naprawdę nie wszystko, co mają do zaoferowania.

„W ostatnich latach winiarze, sommelierzy i krytycy coraz bardziej skupiają się na tzw. gastronomicznych winach różowych, stworzonych z myślą o większej złożoności” pisze Chris Mercer w Decanterze.

Bo rosé ma dziesiątki twarzy. Czasami jest blade jak płatki róży odmiany Anna Boleyn, czasami łososiowe, czasami tak ciemnoróżowe, że prawie czerwone. Może być miękkie i delikatne, landrynkowe wręcz, ale zdecydowanie potrafi też pokazać pazur i zaskoczyć mocarną strukturą. Można je polać ciotuni na imieninach do serniczka, można też popić nim kotlety jagnięce. 

Różowe wino nie narzuca się, unika melodramatu, nie ma w nim przesady. Jest zrównoważone, powściągliwe, a przy tym ma swój charakter. Nie jest męskie, nie jest kobiece – uosabia luz i przyjemność – i być może właśnie dlatego tak niepokoi krytyków. Powiedzieć, że rosé jest tylko dla dziewczyn, to jak powiedzieć, że jazda na sankach jest dla dzieci, Polska dla Polaków, a Franzuzi jedzą żaby. A przecież świat jest bogatszy niż rządzące nim stereotypy.

Wino różowe jest dla każdego, kto rozumie, że powaga i radość nie wykluczają się wzajemnie, a wyrafinowanie nie musi być ponure. Doceńcie róż – naprawdę warto! 

Dobre pary kulinarne do różowych win

Wszystko zależy od tego, z jakim winem mamy do czynienia. Im jest bardziej zwiewne, o jaśniejszej barwie – tym lżejsze powinno być dobierane do niego jedzenie. Wina w takim właśnie lekkim stylu – oprócz oczywistej oczywistości jaką jest podanie ich na aperitif – warto serwować do sałatek, do suszonej szynki, do kindziuka, w ogóle – do desek wędlin. Sprawdzą się w przypadku kiszów i tart, zarówno tych z krewetkami lub kurczakiem, jak i wege. Można je podać do sałatek z sosem winegret, do świeżych kozich serów, do caprese, do całego szeregu śródziemnomorskich meze, do hiszpańskich solonych migdałów i greckich oliwek.

Różowe wina o poważniejszej strukturze, a przy tym wytrawne (np. z tempranillo, cabernet sauvignon czy syrah), będą idealne do grilowanych ryb, a nawet do pieczonej wieprzowiny – ich wyraźna owocowość podkreśli smak mięsa, nie dominując nad nim, kwasowość przetnie tłuszcz, a dodatkowo zaoferuje przyjemne orzeźwienie. Takie wina sprawdzą się np. do łososia z grilla, krewetek z patelni, krótko smażonego tuńczyka, a także do sushi i ceviche.

Rosé o pełnym ciele i ciut wyższym poziomie cukru resztkowego (np. z zinfandela czy merlota) stanowią dobrą parę do ostrych dań kuchni azjatyckiej, szczególnie tajskiej, koreańskiej i indyjskiej. Pasują do rozmaitych rodzajów curry – ich delikatna słodycz przy wysokiej kwasowości wspaniale równoważy ostrość.

Jeśli mamy różowe wino o intensywnych owocowych aromatach, np. z odmian grenache czy sangiovese, dobrze nada się do drobiu, podkreślając np. delikatny smak pieczonego kurczaka czy indyka. W przypadku dań, w których występują akcenty owocowe – takich jak np. kaczka z wiśniami – bogate wino różowe, np. zrobione z pinot noir, też jest doskonałym wyborem. Podobne w charakterze wino wybieramy również do dań meksykańskich, w których ostrość często idzie w parze z akcentami słodyczy. Będzie też pasowało do gyrosu!

Pełne, wytrawne wina różowe o wiele lepiej dopasują się do pizzy – np. margherity, marinary czy diavoli (tej z ostrym salami) – niż większość win czerwonych. Będą też niezłe do podstawowych burgerów (kotlet w bułce, bez sera).