Kalendarz winomana: Dzień Rieslinga już 13 marca!

Miejsce zamieszkania

Szczep jest najbardziej popularny nad Mozelą i jej dopływami, w Rheingau, Nahe, Hesji Nadreńskiej i w północnej części Palatynatu. Rośnie też w nowych landach (czyli w Niemczech Wschodnich) – w regionie Saale-Unstrut i w Saksonii (Sachsen).

„Być może niektórym wyda się to zaskakujące, ale pod względem wielkości upraw tuż za Niemcami plasują się dwa kraje Nowego Świata: USA i Australia” pisze Tomasz Prange-Barczyński. „W samej Europie wiceliderem jest Francja, a tak naprawdę Alzacja. To w tym regionie mieszczą się niemal wszystkie francuskie winnice obsadzone rieslingiem. Bardzo cenione są rieslingi z Austrii, przede wszystkim z takich regionów jak Wachau, Kremstal, Kamptal i Traisental.”

Uprawy rieslinga znajdziemy też w Czechach, na Morawach, w Słowacji i na Węgrzech, w Mołdawii i Ukrainie, a także w Polsce. Wśród godnych szczególnej uwagi polskich producentów rieslinga są Winnice: Marcinowice (jej właściciele, Agnieszka i Grzegorz Runowscy, robią aż pięć różnych win z tego szczepu – od win musujących produkowanych metodą tradycyjną po słodkie z gron porażonych szlachetną pleśnią), Equus, Jakubów, Stara Winna Góra oraz Turnau.

Bukiet i smak

W zależności od poziomu słodyczy i wieku wina, w rieslingach możemy spodziewać się całej feerii aromatów. W wytrawnych będą to: limonka, grejpfrut, cytryna (a także cytrusowe skórki), zielone jabłko, kwiaty jaśminu, nuty kamienne. W rieslingach słodszych i dojrzalszych wyczujemy miód, brzoskwinie, morele, ananasy i inne owoce tropikalne, a także aromat owoców suszonych i kandyzowanych. W starszych winach z tej odmiany, pozostawionych do dłuższego dojrzewania w butelce, występują też charakterystyczne zapachy nafty, benzyny i pszczelego wosku, za które odpowiada chemiczny związek o nazwie TDN (1,1,6-trimetylo-1,2-dihydronaftalen).

Z czym go pić?

Riesling daje wina o wysokiej kwasowości i dobrej strukturze, z reguły bardzo eleganckie, złożone, długowieczne. Ze względu na swoją zdolność do tworzenia wspaniałych win w każdym stylu, od wytrawnych po słodkie, jest niezwykle wszechstronnym towarzyszem jedzenia. Rieslingi „domowe” (Gutsweine), proste, przeznaczone z reguły do picia za młodu to wina świetne na aperitif. Można je też podać do prostej kuchni codziennej, od zupy ziemniaczanej czy dyniowej, przez zapiekankę warzywną, po kurczaka z rożna; będą pasowały do dań słonych (np. z sosem sojowym czy rybnym) i ostrych.

Wina z rieslinga z predykatem (niem. Prädikatsweine; predykat to wyróżnik oznaczający stopień dojrzałości winogron w momencie zbioru) oferują znacznie większą głębię i złożoność. Zarówno kabinett – delikatny, lekki, o wibrującej kwasowości – jak i pełniejszy spätlese są winami o bardzo szerokich możliwościach gastronomicznych. Tu warto dodać, że i kabinett, i spätlese mogą być równie dobrze winami z wyższym cukrem resztkowym, jak i całkowicie wytrawnymi. Informację o tym, że mamy do czynienia z winem wytrawnym, stanowi słowo „trocken” na etykiecie. Jeśli go nie ma, spodziewajmy się wina słodszego.

O rieslingach kabinett warto pomyśleć, szukając pary do dań azjatyckich (kuchnia tajska, koreańska, a nawet ostra syczuańska). Będą pasowały do sushi, sashimi i ceviche oraz do owoców morza w tempurze. Smażona i pieczona tłusta wieprzowina (kotlet schabowy, pieczony boczek) oraz kurczak z rożna też skorzystają na towarzystwie kabinettów. Wreszcie – takie rieslingi będą pasowały do sałatek z sosami na bazie octu winnego lub cytryny, a także do serów, m.in. camemberta czy brie.

Riesling spätlese to wino z reguły nieco bardziej słodkie – świetnie sprawdzi się do tłustych mięs, takich jak gęś, kaczka czy wieprzowina, przyrządzanych z dodatkiem owoców lub w owocowej glazurze. Rieslingi spätlese można też podawać do homara, langustynek, przegrzebków. Będą dobrą parą do kuchni bardzo pikantnej, bo ich słodycz przyjemnie łagodzi nadmierną ostrość.

Rieslingi auslese (w tym beeren- i trockenbeerenauslese) to już wina bogate, złożone, wielowymiarowe; słodycz równoważona jest tu przez wysoką kwasowość. Warto serwować je do pasztetów i serów (zwłaszcza słonych, jak gorgonzola, roquefort czy dojrzały gruyère) oraz, co oczywiste, do deserów (polecam do tarty morelowej). Jeśli jesteście zwolennikami ciekawych i nieoczywistych połączeń, spróbujcie podać rieslinga auslese do pieczonej kaczki, pieczonej tłustej wieprzowiny oraz do bardzo ostrych dań tajskich i indyjskich.

Uwaga! To nie riesling!

Ryzlink vlašský w Czechach, olaszrizling na Węgrzech, welschriesling w Austrii, riesling italico we Włoszech – to nazwy mylące, w każdym z przypadków chodzi bowiem o graševinę, która z prawdziwym rieslingiem nawet nie jest spokrewniona.

Schwarzriesling – to niemiecka nazwa pinot meunier.

Grey riesling – ta znana z Kaliforni odmiana to tak naprawdę trousseau.

Cape riesling z RPA oraz australijski clare riesling to miejscowe nazwy szczepu crouchen.

Pisząc, korzystałam m.in. ze stron: Wines of Germany i Ferment.